از هواپیما پیاده شدم.سعی کردم از زن وراجی که کنارم نشستته بود دورتر راه برم.پشت سر دوتا بچه 5-6 ساله وارد اوتوبوس شدم.یک گوشه دستمو به میله گرفتم تا نیوفتم.اوتوبوس راه افتاد.به دلایلی،برمیگردم خونه؛به تنهایی.چمدون خاکستری و سنگینمو میگیرم.قرقر دنبال خودم میکشمش.بی اختیار مواظب کیف دستیه کوچیکم هستم.توش تمام چیز های مورد علاقمه:مبایل،هدفون،ایپاد.و البته تمام پولی که باید تو تنهاییم خرج کنم.و کیلید خونه.با احتیاط سوار یکی از اژانس ها میشم و مقصد رو میگم.به هیچ چیز فکر نمیکنم.کاملا تهی به بیرون زل میزنم.راننده حواسش به زن و بچه ش تو داهاتشونه.میدونم . پول رو پرداخت میکنم.در ها رو باز میکنم و از راه پله بالا میرم.خوشحالم که موتوره سبزه برقیم سر جاشه.چراغ خونه ی خالم خاموشه.شمال اند.دوطبقه ی بالا مال ماست.ولی اکثرا تو طبقه اولیه هستیم.مامان بابا وخواهر کوچیکم بالا میخوابن.اونجا بزرگ و کم وسایله.مثل همیشه توی طبقه ی اول چمدونم رو میندازم وسط پزیرایی.در اپارتمانو قفل کردم.تیپ تنهاییمو رعایت میکنم.لباسا روی زمین پخش!خب...در یخچالو باز میکنم.هیچ!چیزی پیدا نمیکنم که الان حوصله ی خوردنشو داشته باشم.با دقت ابنبات های مورد علاقمو تو سوراخ سنبه های اتاقم میچپونم.به لاکپشتم، پتروک و دوست جدیدش که خواهرم خریده غذا میدم.سالمن.یک اکواریوم ماهی داریم.کثیف ولی سالم اند.به اونا هم غذا دادم.ساعت تقریبا 11 شبه.یادم افتاد.4تا همستر تو راه پله دم دره طبقه بالا داریم.مامان بابا و دو تا بچه که دختره ماله منه و پسره ماله خواهر کوچیکم.با خیال راحت برای خودم اون طور که دوس دارم تو بهترین فنجون چای میریزم.تو این مورد سخت گیرم.کله بوفه ی مامانم رو به هم میریزم تا فنجونی که الان حوصلشو دارم پیدا کنم.یک وسواس فکریه.روی مبل میشینم.در سکوت به کارم فکر میکنم و چایی میخورم.یک سیب و یک خیار برمیدارم و می برم.فکر میکنم:ناخون هام خیلی بلند شده.بی توجه به لباسم توی راه پله میرم.پابرهنه از پله ها بالا میرم.دم قفس اونا رو زمین سرد زانو میزنم.با اسودگی نگاهشون کردم.موشه خاکستری،تپل و سرحال،خانومه خونه!موش قهوه ای ،با لپ های پر،اقای خونه!و بچه موشه خودم که خاکستری کم رنگه.پشتشو کرده بهم و احتمالا خوابه.ولی از موشه خواهرم خبری نیست.بی خیالم.اینا شیطونن.لابد رفته تو راه پله.در قفس رو باز کردم تا میوه ها رو بزارم.من نمیزارم کسی به اونا گوشت بده.به نظرم تندخو میشن.دقیق تر نگاه میکنم.یک تیکه های عجیب و پشمالو تو قفسه.بیشتر دقت میکنم.انگار خاک اره ها خیس اند.خیس که چه عرض کنم...خونی اند.هرچی بیشتر دقت میکنم بیشتر چشمام گرد میشه!نه!موشه خواهر کوچیکم گم نشوده!خورده شده!وحشتناکه!البته به نسبت تمیز خورنش!چیز زیادی نمونده!فقط پوستش کنده شده کنار قفس بود!موش من سالم به نظر میامد.فقط خواب بود.فکر کردم اونا اینقدر گشنه شدن که یکی از بچه ها رو خوردن!بعد فک کردم شاید اون مرده بعد خوردنش!به هر حال خوردن بچه شون یکم...!اِ...چرا ماله من نمیاد غذا بخوره؟اون یک دختره شیطون و تپل بود!اروم و قرار نداشت!چشه؟!به دستام نگاه کردم.هرچه بادا باد!تو دستم گرفتمش.هیچ تکونی نمیخورد.قلبه کوچیکش کفه دستم میتپید.احساسش میکنم.زنده که هست مشکلش چیه؟به صورتش نگاه میکنم.چشماش که سالمه.نه خراشی نه زخمی.غذا رو جلوی دهنش گرفتم.تکون نمیخورد.نگران شدم.اخه از تولدش مواظبش بودم.قبلا قفسشون کنار راهروی طبقه ی ما بود.از اتاقم دید داشت.وقتی به دنیا اومدن 8 تا بودن.اکثر لاغر بودن چون دوران هاملگیه مادرشون تو مغازه بودن و خیلی رسیدگی نمیشد،2 تاش زنده موند.این یکی ماله منه.3 ماه زندگی کرده و میتونه 4 سال زندگی کنه.پس نمیخوام به خاطر کم حواسیه خواهرم بمیره.نه تو دستای من.قلبش میزد.بدنش گرم بود.در طبقه ی بالا رو باز کردم گذاشتمش رو فرش.چقدر بی وزن شده بود!حتی نمیتونست دهنش رو باز کنه.نا امید بودم.به ناخون های بلند و لاک زدم نگاه کردم.نه!نمیزارم بمیره!لاک سفید رو از انگشت اشارم تراشیدم.یک تیکه ی خیلی ریز خیار گوشه ی دهنش گذاشتم.اونا 4 تا دندون دارن.2بالا2پایین.ولی تکون نمیدادشون.لبش رو بالا نگه داشتم.زبونش تکون میخورد.تشنه بود.خیار رو کنار گذاشتم.دویدم پایین با قاشق پلاستیکیه بسته ی شربت سینه ،براش اب اوردم.اب رو اروم بهش دادم.درواقع تو حلقش چپوندم.هنوز تکون نمیخورد.فقط چشمای بزرگ قرمزش رو باز کرده بود.از کنار دندون های بلند و سفیدش خیار تو دهنش گزاشتم.یک تیکه اندازه ی مورچه.صاف روی زمین گذاشتمش.احساس کردم قورتش داده.این کار رو تکرار کردم.بعد 2-3 بار به اندازه ای قدرت گرفته بود که بلرزه.رو زمین گزاشتمش.حتی نمیتونست وایسه.دختره قشنگم!دستش لاغر شده بود.به شدت میلرزید.همون جا رو فرش ولش کردم.به هر حال راه نمیره.پریدم از پایین سرنگ خودمو برداشتم.شربت ویتامین وتقویت خواهر کوچیکمو باز کردم.با سوزن ازش کشیدم.مایع غلیظ و قهوه ای سوخته.سوزنش رو در اوردم.رفتم بالا.از کنار دهنش تو حلقش ریختم.اونم تند تند قورت داد.فقط یکم کافی بود.میخواستم چیزی تو معدش باشه.چون اسید معده ی اینا خیلی قویه.حتی اگه دارو اثر نکنه باعث میشه معده اش نسوزه.ایندفه شروع کردم به سیب دادن بهش.حدود یک ساعت از این سیب میکندم(اندازه مورچه)و میزاشتم گوشه ی لپش تا قورتش بده.دیگه نمیلرزید.ولی همچنان ضعیف بود.رو پاهاش نمی ایستاد.بالاخره گزاشتمش زمین.یک خیار جلوش بود.به زحمت و با سختی دهنشو باز کرد و خیلی کم ازش گاز زد.نای گاز زدن هم نداشت.به پدر مادرش فحش دادم که تک خوری کردن و به این بچه ی بیچاره ندادن.هر لحظه بهتر میشد.گاز های قوی تر میزد.روی پا هاش وایساد.گاهی چند قدم میومد.خوشحال شدم.اکواریوم قدیمیه لاکپشتم رو در حالی که به خوردنش نگاه میکردم تمیز کردم.لبخند میزدم.خب...اگه یک کاری کرده باشم که ارزش افتخار داشته باشه (برای خودم) نجات این بچه همستر بود!حالش خیلی بهتر بود.ولی زمان میبرد تا به اون وزن قبلیش برسه.و همینطور شادابیش.فکر نمیکنم صحنه ی خورده شدن برادرش جالب بوده باشه.برای اونی که خورده شده متاسف و خجالت زده ام.ولی برای اینی که نجاتش دادم خوشحالم.امیدوارم خدا منو ببخشه.اکواریوم تمیز رو پر خاک اره کردم.توش یک عالمه خیار گندم و سیب خورد کردم.فقط برای خودش.بردمش تو اتاقم.کناره شوفاژ یک جای نرم و گرم.بوش برام مهم نیست.پدرومادرش بالا میمونن.من فقط دختر خودمو میارم تو اتاقم!الان که دارم تایپ میکنم میبینمش که با خواب الودگی تند تند غذا میخوره.از چند چیز واقعا تشکر ویژه میکنم.یکی ناخن بلندم که کمک کرد غذا هارو خورد و توی دهن موش کوچولوم کنم.یکی اقای خیار!و البته اقای سیب!و از سرنگ امپول که در ویتامینه کردن بسیار منو یاری فرمود!واز شربت ویتامین خواهرم!

حالا من تا اخر عید تنها نیستم.موش موشکم پیشمه!

بروبچ...عید میرید مسافرت حواستون به حیوون های خونگیتون هم باشه!اون بیچاره ها هم زندگی دارن.دوس ندارن از گشنگی، توی درد بمیرن!

حالا خودم تا اخر عید برا خودم تخم مرغ هم درست نمیکنم!هاهاها!پیتزا جونم!

خیلی خنده داره!من از یونان اومدم اونوقت براتون از عملیات نجات همستر نوشتم!هه هه!خب من برم در تنهایی خودم...شب زنده داری و موش بازی و اینترنت بازی!خوبه دیگه...تا شروع مدرسه ها هیشکی نیست!دنیا ماله منه!

شبتون بخیر!